Este campeonato de Europa fue una delicia para los aficionados, que pudieron disfrutar con el buen hacer de los triatletas y emocionarse con la remontada de Alarza, que parecía volar en un circuito durísimo, pero en el que se sentía como pez en el agua.
De entrada todo se complicó para nuestros representantes en la natación, ya que salieron cortados (a unos 40 segundos) de un grupillo de 14 unidades con importantes nombres como Alistair Brownlee, Lee Corre, Richard Varga, los húngaros Toth y Devay o el ruso Igor Poliansky.
Finalmente se formó un grupo en cabeza de nueve triatletas (con la incorporación de Van Riel), con claros aspirantes a luchar por las medallas, mientras que en el segundo grupo se quedaban Fernando Alarza y Antonio Serrat.
Este grupo era numeroso, pero no hubo mucha colaboración para reducir distancias, mientras que por delante los líderes tenían claro que era una muy buena opción y trabajaban a destajo. Atrás, el peso del trabajo caía principalmente en Alarza, con Serrat como compañero de fatigas. La distancia iba creciendo vuelta a vuelta, aunque sin llegar a ser escandalosa. En la segunda transición el grupo de Brownlee tenía una ventaja de 1:23 sobre el segundo pelotón de Alarza y Serrat.
Tan pronto abandonaron la T2, se formó un trío (Alistair Brownlee, Pierre Lee Corre y Marten Van Riel) que parecía el destinado a subir al podio. Pero no contaban con la fuerza y coraje de Alarza, que comenzó la “caza”. Después de la primera vuelta, Fernando ya era noveno (pillando a un triatleta del primer grupo) y a partir de ahí, imparable. En un suspiro, logró ponerse cuarto a unos 45 segundos del trío de cabeza y a un ritmo muy superior a todos los que iban por delante de él.
Lee Corre decidió coger el mando a falta de unos 5 kilómetros para el final y el británico Brownlee no pudo mantener el paso, mientras que por detrás Fernando seguía a su ritmo y pasó por él como una exhalación, sin dejarle opción de pegarse a sus talones.
En principio, parecía que el bronce era un gran botín tal y como fue el desarrollo de la prueba, pero Alarza no escatimó esfuerzos y fue en busca de la plata. Costó alcanzar a Van Riel, que se había descolgado del francés pero seguía manteniendo un buen ritmo de carrera, pero Fernando siguió constante hasta pillarlo a falta de un kilómetro para el final. El oro parecía casi imposible, pero aun así, Alarza siguió aumentando el ritmo para lograr entrar en meta en la segunda posición por detrás de Lee Corre a solo 11 segundos del francés. Impresionante el parcial de Alarza en la carrera a pie (30:44). El bronce fue para Van Riel, mientras que Brownlee fue cuarto.
Por su parte, Antonio Serrat, que volvía a la competición después de una lesión, finalizó en la 29ª posición (perdió bastantes puestos en la carrera pie.
[:gl]Fernando Alarza proclamouse hoxe en Glasgow subcampión de Europa de Tríatlon na distancia olímpica, despois de facer unha espectacular remontada na carreira a pé. Pola súa banda, Antonio Serrat foi 29º.
Este campionato de Europa foi unha delicia para os afeccionados, que puideron gozar co bo facer dos triatletas e emocionarse coa remontada de Alarza, que parecía voar nun circuíto durísimo, pero no que se sentía como peixe na auga.
De entrada todo se complicou para os nosos representantes na natación, xa que saíron cortados (a uns 40 segundos) dun grupillo de 14 unidades con importantes nomes coma Alistair Brownlee, Le Corre, Richard Varga, os húngaros Toth e Devay ou o ruso Igor Poliansky.
Finalmente formouse un grupo en cabeza de nove triatletas (coa incorporación de Van Riel), con claros aspirantes a loitar polas medallas, mentres que no segundo grupo quedábanse Fernando Alarza e Antonio Serrat.
Este grupo era numeroso, pero non houbo moita colaboración para reducir distancias, mentres que por diante os líderes tiñan claro que era unha moi boa opción e traballaban arreo. Atrás, o peso do traballo caía principalmente en Alarza, con Serrat como compañeiro de fatigas. A distancia ía medrando volta a volta, aínda que sen chegar a ser escandalosa. Na segunda transición o grupo de Brownlee tiña unha vantaxe de 1:23 sobre o segundo pelotón de Alarza e Serrat.
Tan pronto abandonaron a T2, formouse un trío (Alistair Brownlee, Pierre Le Corre e Marten Van Riel) que parecía o destinado a subir ao podio. Pero non contaban coa forza e coraxe de Alarza, que comezou a “caza”. Despois da primeira volta, Fernando xa era noveno (pillando a un triatleta do primeiro grupo) e a partir de aí, imparable. En un suspiro, logrou poñerse cuarto a uns 45 segundos do trío de cabeza e a un ritmo moi superior a todos os que ían por diante del.
Le Corre decidiu coller o mando a falta duns 5 quilómetros para o final e o británico Brownlee non puido manter o paso, mentres que por detrás Fernando seguía ao seu ritmo e pasou por el coma unha exhalación, sen deixarlle opción de pegarse aos seus talóns.
En principio, parecía que o bronce era un gran botín tal e como foi o desenvolvemento da proba, pero Alarza non escatimou esforzos e foi en busca da prata. Costou alcanzar a Van Riel, que se descolgara do francés pero seguía mantendo un bo ritmo de carreira, pero Fernando seguiu constante ata pillalo a falta dun quilómetro para o final. O ouro parecía case imposible, pero aínda así, Alarza seguiu aumentando o ritmo para lograr entrar en meta na segunda posición por detrás de Le Corre a só 11 segundos do francés. Impresionante o parcial de Alarza na carreira a pé (30:44). O bronce foi para Van Riel, mentres que Brownlee foi cuarto.
Pola súa banda, Antonio Serrat, que volvía á competición despois dunha lesión, rematou na 29ª posición (perdeu bastantes postos na carreira pé.
[:]
